Chwilami życie bywa znośne...

Wisławę Szymborską zna każdy. Podziwiamy ją za wiersze, jesteśmy dumni z jej Nagrody Nobla (1996 rok -przyp. Red.). Ale tak naprawdę co o niej wiemy? Wisława Szymborska, urodzona w 1923 roku, jest jedną z niewielu postaci publicznych, o której wiemy niewiele. Zdystansowana wobec siebie i świata, niechętna do udzielania wywiadów, nienawidząca kamer. Uważa, że to co ludzie mają o niej wiedzieć, mogą przeczytać w jej wierszach.

Mimo wszystko Katarzynie Kolędzie-Zalewskiej udało się zrobić film dokumentalny o naszej Noblistce. Zatytułowany zdaniem z wiersza poetki „Chwilami życie bywa znośne” opowiada o życiu pisarki, jej stosunku do świata, podróży, przeszłości. Wypowiadają się w nim takie znakomitości jak Woody Allen, Umberto Eco, Vaclav Havel, Jane Goodall. Portret uzupełniają komentarze i wypowiedzi najbliższych przyjaciół Szymborskiej (m.in. Jerzy Plich). Opowiadają o spotkaniach towarzyskich, podczas których urządzane są loteryjki, w których można wylosować przedziwne przedmioty. Mówią o zamiłowaniu poetki do kiczu, Gołoty i dziwnych upodobań (np. fotografowanie się pod różnymi tablicami z oryginalnymi nazwami miejscowości – mówi o tym jej sekretarz Michał Rusinek).

Sama Szymborska opowiada o swojej przeszłości,
o wierszach napisanych po zachłyśnięciu się socjalizmem i Stalinem. Nie tłumaczy się ani nie usprawiedliwia. Mówi jedynie, że tak się dzieje, gdy wpadnie się w jednolite towarzystwo. Ukazany jest również sposób odbierania sztuki poprzez naszą Laureatkę. Zarejestrowane są wizyty m.in. z muzeów w Amsterdamie. Jerzy Plich komentuje, że poetka nie ogląda wszystkich obrazów. Wychodząc zamyka oczy, by przeżyć sztukę jeszcze raz, „sam na sam”. Sama zaś mówi, że nie lubi obrazów uznanych wśród ogółu za arcydzieła. Spogląda na świat z dystansem, ze wszystkich stron. W filmie możemy poznać największe miłości Noblistki. Z żartem twierdzi, że jak pójdzie do piekła, to będzie rozdawać autografy potępionym duszom, albo co gorsza, będzie udzielała wywiadów. Skromna, dowcipna, przez cały film uśmiechnięta. Jerzy Pilch na temat Nobla z 1996r. mówi „tragedia sztokholmska”. I ona sama nie przywiązuje doń wielkiej wagi, gdyż nawet nie pamięta, gdzie go schowała (zagadka rozwiązuje się na koniec filmu). Obraz, który przedstawiła nam Kolęda-Zalewska jest niesamowicie naturalny, przyjemny w odbiorze. Nie wkracza „z butami” w życie pisarki, która nadal pozostaje owiana nutką tajemnicy.

Inne artykuły autora:  Eugenio Recuenco, II Festiwal Sztuka Łączy Pokolenia , Miłość, przyjaźń i wolność, "0° Celsjusza" czy "Comic Youth ! Berlin" ?